Teachings

கல்வி – வாழ்க்கைக் கல்வி, வயிற்றுக்கல்வி என இருவகைப்படும். முன்னது உயிர் தொடர்புடையது, பின்னது உடல் தொடர்புடையது. நமது வழிபாட்டுத்தலங்கள் எப்படி ஆன்மாவுக்குத் தேவையான கல்வியை வழங்கி வந்தது அதனால் எப்படி சமூகம் பயன்பெற்றது எனபதற்கு சுவாமிகளின் வாழ்க்கையே எடுத்துக்காட்டு.

வெறும் சடங்கு, சம்பிரதாயங்களில்; மட்டும் மூழ்கி விடாமல் இறை, உயிர் உண்மையை வெளிப்படுத்தும் அறநெறிச் சாலையாக கோயில்கள் விளங்கவேண்டும். ‘பசு’ என்றால் உயிர், ‘பதி’ என்றால் தலைவன் என்று பொருள். ஆலயம் – ஆ என்றால் ‘பசு’ அதாவது உயிர்É அது இறைவனோடு இரண்டறக் கலக்கும். அதாவது லயமாகும் இடமே ஆலயம். இந்த வகையில் சுவாமிகளின் வீட்டிற்கு அருகே அமைந்துள்ள பசுபதீஸ்வரர் ஆலயம் சுவாமிகளுக்கு இளமையிலேயே ‘இறை, உயிர் உண்மை’யை விளக்கும் பள்ளியாக அமைந்தது இறைவனின் திருஉள்ளம் அன்றி வேறில்லை.

“பக்தி நெறியில் வாழ்க்கைத் தொடங்கி ஞான மார்க்கத்தில் முடிவுற வேண்டும்.” என்பது சுவாமிகளின் அருள்வாக்கு.

கோவிலுக்கு செல்வது, சடங்கு சம்பிரதாயங்கள் செய்வது என்பது ஆரம்பநிலை. கல்லிலும், செம்பிலும் இறைவனைக் கண்டு வழிபடத் தொடங்கி, முடிவில் நம் ஒவ்வொருவர் உள்ளும் மூச்சாக, உயிராக, உணர்வாக உறைபவனே இறைவன் என்று அறிந்து, இறுதியாக உணர்வு பூர்வமாக அனுபவ ஞானமாக இறைவனை அறிவதே ஞானமார்க்கத்தின் இலட்சியம்.

அறிவினான் ஆகுவதுண்டோ பிறிதின் நோய்
தன்நோய்போல் போற்றாக் கடை

ஒருவரது அறிவு அவருக்கும், மற்றவர்களுக்கும் பயனளிப்பதாக இருக்க வேண்டும். அறிவு என்பது ஒரு எல்லைக்குட்பட்டதல்ல, கல்வி கடல் போன்றது. வெறும் நூல்களைப்படிப்பதால் ஒருவன் கற்றுத் தேர்ந்த பண்டிதனாகலாம், ஆனால் ஞானியாக முடியாது. இயல்பாக இருக்கக் கூடிய உண்மையறிவை ஒருவன் வளர்த்துக் கொள்ள முடியும். ‘முயற்சி திருவினையாக்கும்’ என்பது வள்ளுவம். திரு என்பது வெறும் பொருட்செல்வத்தை மட்டும் குறிப்பதாக குறுகிய நோக்கில் கொள்ளக்கூடாது.

அதனால்தான் வள்ளுவப் பெருந்தகை, கற்றல், கேட்டல், பெரியாரைத் துணைகோடல் என்று பலவகையிலும் ஒருவர் தனது அறிவை பெருக்கிக்கொள்ளும் வழிமுறைகளைக் கூறுகிறார்.

அறிவு என்பதை உலகியல் அறிவு, மெய்யறிவு என இருவகையாகப் பிரிக்கலாம். உலகியல் அறிவு உடலை வளர்ப்பதற்கும் நாம் அன்றாட வாழ்வில் சந்திக்கும் பல்வேறு சூழ்நிலைகளை வெற்றிகரமாக எதிர்கொள்வதற்கும் பயன்படும். ஆனால் மெய்யறிவோ உயிரைச் சாந்தது. நமது ஆன்மா, உடல் என்னும் கூட்டை விட்டு நீங்கும்போது உயிருடன் சேர்ந்து வருவது.

‘அன்றறிவாம் என்னாது அறம்செய்க மற்றது
பொன்றுங்கால் பொன்றாத் துணை’
என்பது வள்ளுவம். ‘பொன்றுங்கால் பொன்றாத்துணை’ அதாவது ‘அழியும்போது அழியாத்துணை’

உடல் அழியும்போது உயிருக்கு அழியாத துணையாக வருவது நாம் செய்யும் வினைகளின் பலன்களே என்பது பொய்யாமொழியாரின் மெய்யுரை.

‘பற்றித்தொடரும் வினைகள்’, ‘இருள் சேர் வினைகள்’ இந்த வினைப்பயன்களின் சேர்க்கையால்தான் ஆன்மா மீண்டும், மீண்டும் பிறவி எடுக்கிறது. பிறவிக் கடலில் சுழலில்ஃசிக்குகிறது, தத்தளிக்கிறது.